Stojąc w każdym starciu
na wyznaczonych miejscach
niech więc wszyscy
czuwają nad Bhiszmą!”
Umysł skierowany w świat porusza się przestrzeni pełnej obiektów. Opisuje je położenie. Szerokość. Wysokość.
Umysł skierowany do wewnątrz porusza się w przestrzeni pełnej odczuć. Opisuje je przyjemność. Napięcie. Drażliwość.
Umysł skierowany na siebie opisuje to i kataloguje, ustala co z czego i jak.
To wszystko dotyczy ciągle ego. Czegoś odrębnego od reszty. Odrębność jest doświadczana jako te wszystkie obiekty lub odczucia lub sam umysł w sobie.
To co przekracza ego to głębokość skierowania uwagi na siebie. Wyróżnia ten kierunek to, że jest to przestrzeń gdzie nie ma obiektów. Nie ma wysokości. Nie ma odczuć. Nie ma ich jakości. Nie ma opisów ani reguł. Tak wygląda wejście do jaskini serca.
Jaskini serca nie można zmierzyć. Nie ma punktów odniesienia.
To nie jest miejsce do którego się podąża. To głębia siebie, esencja siebie.
W nią zapada się świat obiektów, odczuć i reguł. I rozpuszcza.
Tam jest prawdziwe Ja. W głębi.
To jest droga poza ego.
