Mąż z rodu Madhów i syn Pandu
stali wówczas na wielkim rydwanie
zaprzężonym w białe rumaki.
I zadęli w boskie muszle:
„Pranawa, dźwięk twórczej wibracji Aum, jest matką wszystkich dźwięków. Inteligentna kosmiczna energia Aum, która wyłania się z Boga i jest manifestacją Boga, jest stwórcą i substancją wszelkiej materii. Ta święta wibracja jest ogniwem łączącym materię z Duchem. Medytacja nad Aum jest drogą do urzeczywistnienia prawdziwej Duchowej istoty wszelkiego stworzenia. Podążając wewnętrznie za dźwiękiem Pranawy ku jego źródłu, świadomość jogina zostaje uniesiona ku Bogu.”
Śri Paramahansa Jogananda
Tak jak aktywnym czynnikiem jest ego analogicznie aktywna jest dusza.
Tylko od nas zależy ku czemu skierujemy i gdzie utrzymamy uwagę – poczuciu separacji (ego) czy jedności (dusza).
Wybierając duszę, medytujący koncentruje swoją uwagę na punkcie Kutastha (pomiędzy brwiami), dostrzega z czasem światło duchowego oka oraz słyszy duchowym uchem święty dźwięk Pranawy (Om). Na początku uwaga kieruje się ku materialnym dźwiękom – oddech, bicie serca, krążenie krwi. Pogłębianie uważności, obecności w tu i teraz, koncentracja na Pranawie, stopniowo oddala materialne zjawiska i przybliża astralne.
Gdy pogłębia się wyciszenie umysłu wewnętrzny wzrok zaczyna dostrzegać zorzowe astralne światło. Gdy uwaga jest właściwie ukierunkowana na punkt Kutastha Chaitanya (punkt pomiędzy brwiami) symbolizujący Świadomość Kryszny (Świadomość Chrystusową) oraz na dźwięk Om, świadomość medytującego rozpuszcza się w Jaźni.
W tym procesie przechodzenia od świadomości ego (świadomości oddzielenia) do świadomości Chrystusowej (świadomości jedności) w duchowym oku ujawniają się światła astralne, w końcowym etapie jest to złoty okrąg wypełniony błękitnym światłem a w jego centrum jest pięcioramienna biała gwiazda – brama do świadomości duchowej. Do nieskończoności Ducha.
Poniższa ilustracja do w/w wersu z ksiązki Śri Paramahansy Joganandy:
