A wówczas syn Pandu,
ten, w którego znakach widnieje postać małpy,
widząc ustawionych w szyku synów Dhritarasztry
w chwili gdy rozpoczynała się już bitwa ujął łuk
W czasie aktywności w świecie materialnym, energia jest skierowana na zewnątrz, by utrzymać ego zaangażowane w sprawy materialne. Regularna praktyka duchowa odwraca ten proces, kierując uwagę na Jednego Ducha w sercu duchowego adepta. Taka praktyka wymaga zatem wysiłku. Choćby wysiłkiem na początku jest prosty kręgosłup podczas medytacji. To jest właściwa postawa, która poza odpowiednim układem ciała, który sprzyja odblokowaniu przewodnictwa nerwowego, tworzy zdrową przestrzeń właściwie ukierunkowanego wysiłku.
Tak jak Kryszna jest woźnicą Arjuny, tak w medytacji, uwaga jest skupiona na Jednym Duchu w sercu a Arjuna-wojownik, symbolizuje tu kontrolę umysłu. Tak jak Kryszna prowadzi rydwan Arjuny, tak wewnętrzny Guru (Duch w sercu) prowadzi adepta.
Z czasem wysiłek ten staje się słodki, jak to w miłości. Jest jednak dalej wysiłkiem. Duchowa praktyka, duchowe wyzwania, są tym co kształtują umysł (Arjuna) wedle prowadzenia wewnętrznego Guru (Kryszna). Bez ich podjęcia, ten proces nie zajdzie.
„Nie polegaj na śmierci jako na wyzwolicielce od niedoskonałości.
Jesteś dokładnie taki sam po śmierci, jak byłeś przed nią — nic się nie zmienia,
oddajesz jedynie ciało.
Jeśli byłeś złodziejem, kłamcą lub oszustem przed śmiercią,
nie stajesz się aniołem tylko dlatego, że umarłeś.
Gdyby tak było, to chodźmy wszyscy i skoczmy teraz do oceanu,
żeby od razu stać się aniołami.
Czymkolwiek się stałeś do tej pory — takim będziesz nadal,
a gdy się reinkarnujesz, przynosisz ze sobą tę samą naturę.
Żeby się zmienić, musisz podjąć wysiłek.
Ten świat jest miejscem, by to uczynić.
Zmień siebie — a zrobiłeś swoją część w zmienianiu świata.„
// Śri Paramahansa Jogananda
