odważny Judhamanju
i mężny Uttamaudżas,
syn Subhadry i synowie Draupadi,
wszyscy na wielkich rydwanach.
Doczesne ciało to świątynia wiecznego Ducha. Umysł to jej doczesny wystrój i nastrój. Choć doczesność przemija to umiejętności zapanowania nad nią (końmi karocy) są kluczowymi elementami pracy jogina, który pragnie zrealizować swą jedność z wiecznym Duchem (karoca osiąga cel podróży).
Klasyczne znaczenie tych umiejętności oraz drogi do ich opanowania przedstawił mędrzec, jogin – Patanjali, w Joga Sutrach – jest to Ośmioczłonowa Ścieżka Jogi.
Pierwsze rozwijane pięć umiejętności to: yama (panowanie nad umysłem), niyama (dyscyplina praktyki), asana (kontrola reaktywności ciała), pranayama (opanowanie siły życiowej), pratyahara (wycofanie uwagi zmysłów z obiektów zewnętrznych).
Kolejne trzy są rozwijane w jedności (samayama) gdyż są nierozerwanie związane i są to: dharana (koncentracja), dhyana (medytacja wglądu), samadhi (jedność świadomości, nie dwa, niedualność).
Wskazania te dookreślają, że prócz cnót umysłu podkreślonych wpis wcześniej, kluczowe są bardzo praktyczne umiejętności zapanowania nad umysłem. Podobnie jak wcześniej, wymienione terminy mogą być dalej rozwinięte, w konkretne zalecenia oraz oczekiwanie pozytywne efekty dla zaczynającego podróż adepta jogi. Podane ich proste polskie tłumaczenie jest bardzo dużym skrótem myślowym.
