Syn Kunti, król Judhiszthira
w Anantawidżaję,
Nakula i Sahadewa
w Sughoszę i Manipuszpeikę,
Mędrzec Patanjali stwierdza w Joga Sutrach: Doskonała medytacja z rozróżnieniem (samprajnata samadhi), sieje ziarna (samskary) do doskonałej medytacji jedności (asamprajnata samadhi).
Regularne praktyka i pogłębianie medytacji gdzie jakaś forma identyfikacji z „ja” pozostaje, prowadzi z czasem do rozpuszczenia tego ja. W tym czasie z perspektywy „ja” umysł podlega przemianom. Lub mówiąc inaczej, wysiłek wrodzony w samobadanie ujawnia nowe stany doświadczanego umysłu. Z czasem coraz stabilniejsza zdolność do obserwacji przechodzenia umysłu pomiędzy tymi stanami ujawnia ich tymczasową naturę. Aż pytanie Kim Jestem spływa z umysłu do serca. Patanjali wyróżnia cztery takie stany umysłu:
a) savitarka, w którym to intuicyjne doświadczanie współistnieje z postawą argumentującą i generalnie wątpiącą, a podstawą percepcji jest kontrastowanie i przeciwstawianie, polaryzowanie,
b) savichara, w którym intuicyjne doświadczenie współistnieje z postawą refleksyjną, dociekająca istoty rzeczy samych w sobie, różnicujące obiekty z ich istoty a nie poprzez ich sobie przeciwstawianie,
c) sananda, w którym intuicyjne doświadczenie współistnieje ze stanem szczęśliwości umysłu w harmonii, bez lęków, stan błogości,
e) sasmita, w którym intuicyjne doświadczenie współistnieje z poczuciem obecności Jestem, bezwarunkowej samowiedzy Obecności.
To skierowanie uwagi do wewnątrz, ujawnia między innymi takie stany umysłu. W trakcie praktyki duchowej rozwija się to ujawnianie stopniowo. Same w sobie są to zjawiska subtelne w świadomości, nie duchowe cele. Niemniej jednak rozwinięcie i praktykowanie samadhi tych czterech stanów umysłu prowadzi do spontanicznego samadhi jedności (asamprajnata samadhi). Wnikanie w głąb swej istoty i pogłębiająca się koncentracja. Pokój to największa siła. I to jest jedyna siła niezbędna do włożenia w tą koncentrację. Pokój.
Medytacja na Om jest przykładem medytacji wglądu i koncentracji tego typu. Gdzie przez rozważanie duchowego znaczenia tego duchowego symbolu, nasza zdolność utrzymania uwagi się również wysubtelnia. I medytacja przechodzi od fizycznej postaci Om (w postaci brzmienia głosu intonującego) do Om ciszy nieporuszonego umysłu.
