Niezbyt wielka jest nasza siła,
[ale] czuwa nad nią [sam] Bhiszma.
Wielka zaś jest ich silą,
[ale] czuwa nad nią [młody] Bhima.
„Szczęście jest motylem: próbuj je złapać, a odleci. Usiądź w spokoju, a ono spocznie na twoim ramieniu.”
Anthony de Mello
Karmicznym życiem kieruje reaktywność. Reagujemy na bodźce automatycznie wchodząc w znane sobie reakcje i koleiny.
Właściwie praktykowana pranayama stopniowo wprowadza (między innymi, to nie jedyny z niej pożytek) pauzę w ten schemat. Pomiędzy bodźcami a reakcjami zaczyna pojawiać się stopniowo coraz większa przestrzeń na refleksję. W tej coraz większej przestrzeni ujawnia się w nas inny rodzaj świadomości. Nie dzieje się to od razu. Bowiem świadomość ego się broni. Podstawowe narzędzia obrony ego były krótko opisane wcześniej. Każdemu z nich odpowiada jednak tyle samo narzędzi pozwalających zwyciężyć w tych zmaganiach. Co też krótko opisano.
Wejście na duchową drogę, oznacza zatem nie tylko budzenie wyższej świadomości w nas, lecz i większą aktywność niższej gdyż sterowana jest ona głównie lękiem. Gdy jej władanie jest zagrożone, aktywizuje się. Zaczyna bronić stanu posiadania – tego czemu ulegamy dla przyjemności, tego co sobie wyobrażamy a uspokaja lęki etc.
W czasie praktyki pranayamy stopniowo ujawnia się savikalpa samadhi, na początku krótko ale z czasem coraz stabilniej. Zatopiona w swym wnętrzu istota odkrywa, że istnieje w niej coś, wobec czego działania świadomości ego są bezsilne. W tej głębszej subtelnej identyfikacji ujawnia się, że bez większych trudności zaczynamy postrzegać iluzję przywiązań, które nas zmuszają do tego czy owego, iluzję fałszywych tożsamości, o które się w ciągu dnia spieramy. Na początku, to wszystko znów się rozmywa, gdy kończy się medytacyjne skierowanie do wewnątrz. Lecz z czasem, powoli, krok po kroku, ta wyższa świadomość oraz co istotne idąca za tym siła sprawczości, niwelująca już rozpoznane negatywne skłonności zaczyna przeważać.
Stan coraz głębszej medytacji zaczyna być centrum wszystkich działań poza samą praktyką.
Ta stopniowa transformacja przez praktykę medytacji, poza rozwijaniem zdolności do rozróżniania przez poznanie wiedzy duchowej jest niezwykle kluczowa w drodze wschodnich tradycji. Jest nieodzownym elementem drogi duchowej jogina.
